Σύγχυση έχει προκαλέσει η δημόσια συζήτηση γύρω από τις αρμοδιότητες για τη διαχείριση του ΧΥΤΑ μετά τη μεγάλη φωτιά στην Πάρο, με τις δηλώσεις εκπροσώπων του Δήμου να δημιουργούν την εικόνα ενός ακόμη «μπαλακιού» ευθυνών μεταξύ Δήμου και Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.
Ο αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας, Χρήστος Γιουρτζίδης, υποστήριξε ότι η ευθύνη για τη λειτουργία του ΧΥΤΑ δεν ανήκει στον Δήμο, αλλά στον ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου, αφήνοντας σαφείς αιχμές προς την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, καθώς εκεί έχει μεταφερθεί η σχετική αρμοδιότητα.
Λίγο αργότερα, ο δήμαρχος Πάρου, Κωνσταντίνος Μπιζάς, επιχείρησε να διαφοροποιηθεί από τη διατύπωση του αντιδημάρχου, σημειώνοντας ότι ενδεχομένως να μην είχε πλήρη γνώση του θεσμικού πλαισίου. Ωστόσο, στην ουσία επανέλαβε ότι οι αρμοδιότητες του Δήμου περιορίζονται στη συλλογή και την απόθεση των απορριμμάτων και ότι η ευθύνη λειτουργίας του ΧΥΤΑ ανήκει στον ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου. Έτσι, παρά τη διαφοροποίηση στο ύφος, η συζήτηση κατέληξε εκ νέου στον φορέα που συνδέεται θεσμικά με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και, κατ’ επέκταση, στην Περιφερειακή Αρχή του Γιώργου Χατζημάρκου.
Το περιστατικό αναδεικνύει για ακόμη μία φορά μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής αυτοδιοίκησης, αναφέρει το e-reportaz.gr. Κάθε φορά που συμβαίνει ένα σοβαρό γεγονός, ξεκινά μια ατέρμονη συζήτηση για το ποιος είχε την αρμοδιότητα. Ο Δήμος δείχνει την Περιφέρεια, η Περιφέρεια επικαλείται τους φορείς, οι φορείς το θεσμικό πλαίσιο και τελικά οι πολίτες παρακολουθούν ένα συνεχές παιχνίδι μετατόπισης ευθυνών, χωρίς να λαμβάνουν ξεκάθαρες απαντήσεις.
Η ουσία όμως είναι διαφορετική. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται τόσο για την τυπική κατανομή αρμοδιοτήτων, όσο για το ποιος είχε την ευθύνη να αποτρέψει μια καταστροφή. Η διάχυση των αρμοδιοτήτων δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διάχυση των ευθυνών.
Δυστυχώς, πρόκειται για μια διαχρονική παθογένεια της δημόσιας διοίκησης στη χώρα μας. Μετά από κάθε μεγάλη κρίση αναζητείται ο αρμόδιος, αλλά σπάνια αναλαμβάνεται ουσιαστική πολιτική ή διοικητική ευθύνη. Ο Δήμος δείχνει την Περιφέρεια, η Περιφέρεια τον Δήμο ή τους αρμόδιους φορείς και στο τέλος δημιουργείται η εντύπωση ότι κανείς δεν φταίει πραγματικά, παρά μόνο η «κακιά στιγμή» ή η «κακιά ώρα». Αυτό αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής αυτοδιοίκησης, καθώς όταν οι ευθύνες διαχέονται, η λογοδοσία τελικά εξαφανίζεται.
Η διερεύνηση των αιτίων της πυρκαγιάς βρίσκεται πλέον στα χέρια των αρμόδιων αρχών και μόνο αυτή θα δείξει αν υπήρξαν παραλείψεις ή ευθύνες. Μέχρι τότε, όμως, η εικόνα της αλληλομετάθεσης αρμοδιοτήτων παραμένει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η διοικητική πολυδιάσπαση καταλήγει να θολώνει, αντί να ξεκαθαρίζει, το ζήτημα της ευθύνης και της λογοδοσίας
